Garantie?

Laatst vroeg iemand me of ik door mijn manier van opvoeden een garantie kon geven dat mijn kinderen later goed met hun emoties om zouden kunnen gaan. Dat ze straks niet zouden gaan stelen ed.

En wat ik zou doen als dat wel gebeurde.Ik denk in de eerste instantie dat ik niet zoveel anders doe dan de rest. En mijn kinderen gelukkig ook niet. Die volgen hun normale ontwikkeling en duwen, trekken, spelen en vragen aandacht zoals dat passend is voor hun leeftijd. Ik probeer te doen wat ik denk dat het beste voor ze is. Wij allebei, met vallen en opstaan.

Ik geef ze wel alle ruimte om te ontdekken wie ze zijn, zonder daar een verwachting van te hebben maar binnen bepaalde grenzen en structuren. Zonder ze de hele dag te zeggen dat ze geweldig of perfect zijn, maar gewoon goed zoals ze zijn.

Los van de manier waarop ik opvoed is een kind al voor 50% genetisch bepaald door zijn (voor)ouders. En wordt hij of zij naast cultuur, school, (leef)omgeving, vriendjes en vriendinnetjes verder gevormd. En ondanks dat je met partner op een lijn ligt (meestal dan) is hij net zoals mij ook een eigen individu.Dat neemt niet weg dat de opvoeding de grote basis is en invloed zal hebben op het kind en juist daarom kijk ik naar het kind in zijn geheel (lichaam, geest en ziel)

In mijn beleving kan dat niet zonder elkaar functioneren en dus kijk ik eerst altijd verder als er zich iets voordoet. Of dat nou gedrag is of een lichamelijke klacht. En ik zie dat daar nog veel vraagtekens bij worden gezet de omgeving. Hoe lastig ik het dan soms ook vind, ik blijf dat toch heel dicht bij mezelf en mijn gevoel.

Wat voor mij een grens is of structuur, kan voor een ander al ver over de grens zijn. Ik denk dat dat met iemands eigen opvoeding en hoe je in het leven staat te maken heeft. Het zou daarom zo mooi zijn als we iedereen konden bekijken zonder daar een oordeel over te hebben.

 Liefde, veiligheid&verbinding, communicatie, rust&structuur en autonomie zijn voor mij de belangrijkste dingen die ik meeneem in mijn opvoeding en waarvan ik denk dat ze het beste in contact kunnen komen met hun eigenheid. Pas daarna kan een kind in mijn inzicht omgaan met emoties en zich gaan inleven in andere. En uiteindelijk ook zelfstandig leren worden. Maar wat voor mij waarheid is hoeft uiteraard voor een ander niet te passen. Ik leer zelf elke dag nog als moeder en medeopvoeder van mijn kinderen.

 Het allermakkelijkst zou voor mij ook zijn dat ik met een harde stem de hele dag door opdraag wat ik wil en hoe ik het wil. Een kind aanleren om zich overal en de hele tijd aan te passen zonder dat hij of zij daar iets van mag vinden. Idd, dat lijkt mij ook weleens handig, maar ik vraag me oprecht af wat het een kind brengt.
Of ik dat nooit doe? Gelukkig ben ik ook maar een mens, en schiet ik ook weleens uit mijn slof. Wat ik erna wel altijd doe is contant maken met de kinderen, sorry zeggen, uitleggen wat er misging en hoe ik het anders had willen doen.

Ik geloof oprecht dat een kind vanuit zijn opvoeding kan leren van het voorbeeld van zijn ouders of opvoeders, en dus ook ziet dat fouten maken mag, je kwetsbaar op leert stellen, liefdevol met elkaar omgaan en zelf ervaart of ontdekt wat er gebeurd wanneer er zich dingen voordoen en wat daar de consequenties van zijn en daarmee omleert gaan.

En zo kan ik nog wel even doorgaan.
Een kind leert zo ook net zo goed dat er geschreeuwt mag worden of dat je niet hoeft te huilen ook al heb je wel verdriet. Als het maar voorgedaan of gezegd wordt. Iedereen wordt opgevoed met de overtuigingen van zijn opvoeders. Niet goed of slecht, gewoon zoals iedereen denkt dat het het beste is.

 DSC_3794

Alles wat hierbuiten gebeurd, buiten onze opvoeding, heb ik weinig tot geen invloed op. En hoe graag ik soms ook zou willen dat dat wel was, is dat wel de realiteit waar de eigenheid van kinderen verder ontwikkeld zal worden.

Dus nee, een garantie kan ik niet geven dat mijn kinderen later perfect met hun emoties om kunnen gaan of niet zullen stelen.
Ik kan wel de garantie geven dat ik ze met een liefdevolle open blik blijf bekijken naar wie ze zijn, en blijf kijken naar wat ze nodig hebben en in welke situatie dan ook zal kijken wat erachter zit zonder daar een oordeel over te hebben. Mooi zou zijn als ze als zelfstandige individuen hun eigen consequenties dragen en daar zelf verantwoordelijkheid voor nemen zonder dat ze steeds het gevoel hebben om te voldoen aan verwachtingen van anderen. Gewoon, omdat ze goed zijn zoals ze zijn..

‘’Er kan zich van alles voordoen, het gaat erom hoe je ermee omgaat’’

 Tekst -Sanne Blom

De appel valt wel ver van de boom

De appel valt wel ver van de boom

 

Als volwassene hebben we de neiging te denken dat je kind hetzelfde is als jij. Maar niets is minder waar.

Toch blijven we ‘’adviseren’’ om toch zo’n zelfde appel te worden. Want als je een appel bent ligt de wereld aan je voeten en kun je alles worden. Appelmoes, appelsap, appelcider of wat te denken van appeltaart!

Heerlijk toch? Geloof nu maar, word maar net zo’n appel (als ik ), wat doe je toch moeilijk? Dat moet je gewoon even zo doen…

Maar kinderen zijn niet allemaal appels, ook al zijn wij een appelboom. Sterker nog, wij hebben waarschijnlijk een hele fruitschaal van onze tak laten vallen. En tegen die peren, mandarijnen en bananen blijven we maar zeggen dat ze niet zo dom moeten doen en een appel moeten worden.

Daarmee frustreer je ze matenloos. Je kunt geen appel worden als je een peer bent, hoe graag wij ook willen dat ze net zo zijn als wij.

Als volwassene, ouders/opvoeders heb je 1 taak, om sappig rijp fruit van kinderen te maken. Malse mango’s, sappige sinaasappels, of rare druiven met pit.

Vruchtbare glimmende kinderen, geen gefrustreerde verschrompelde vruchten die angstvallig proberen om een appel te zijn omdat ze anders niet goed genoeg zijn in de ogen van de grote appelboom.

Fruit is puur natuur, elk fruit, niet alleen appels..