Schaduwkant

11028009_409868969222400_2740224775856837239_n

De vraag of ik met kinderen werk krijg ik vaak. Ik werk oók met kinderen maar voornamelijk met volwassenen. Met of zonder kinderen. Veelal aan hun eigen innerlijk kind stuk, dingen van vroeger, onverwerkt en vervelende gebeurtenissen en ervaringen. Lastige stukken waar ze nu tegenaan lopen. En die in sommige gevallen door een kind gespiegeld worden.
Aan ons volwassenen wordt geleerd kennis te hebben en uit te dragen maar we vergeten vaak de wijsheid van het hart. In plaats van vertellen hoe je met problemen om zou moeten gaan, kun je als volwassene een voorbeeld geven door voor te doen hoe je met je problemen, emoties of situaties omgaat, positief of negatief, en hoe je hier verantwoordelijkheid voor neemt.
Sinds ik zelf moeder ben, is er naast het moederschap een hele andere wereld voor me open gegaan.
Mijn zoon die met me ‘praat’ door middel van zijn gedrag. Hoe vreemd me dat zelf soms nog in de oren klinkt, daar kan ik, en ik geloof de gehele buitenwereld, niet meer onderuit. Telkens weer ervaar ik wat voor bijzondere inzichten ik ontdek door anders en bewuster naar bepaalde dingen te kijken.
De vraag of mijn kind dan nooit een probleem of iets ‘ afwijkends’ heeft doet me glimlachen. Juist door hetgeen wat hij meemaakt, doet of zegt heeft zich de kans voorgedaan dat er bij mij een knopje omging. En nu hoeft dat dus niet direct hetgeen te zijn waardoor er bij iemand een lampje gaat branden dat er iets aandacht vraagt, ook een fysieke of geestelijke klacht kan ons erop attenderen dat er iets opgepakt en geheeld mag worden.
Ik geloof erin dat kinderen die nu geboren worden met een bepaalde energie komen.
Aards gezegd, ze zijn ontvankelijker voor gevoelens en emoties en zullen die zonder slag of stoot uiten totdat een volwassene hier verantwoordelijkheid voor neemt en hiermee aan de slag gaat.
Door constant naar zijn behoefte te kijken, en verder dan gedrag te kijken ben ik gaan ontdekken dat gedrag van een kind een taal heeft.
Een taal die ons wilt vertellen dat we naar onszelf mogen kijken, onze eigen schaduwkanten in het licht mogen gaan zetten en hier onze eigen verantwoordelijkheid voor nemen. Dat wil zeggen dat alles wat ons stoort of waar we ons aan ergeren, of dat nu gedrag van je kind is of van je omgeving je kunt zien als een spiegel. Dat wil eigenlijk zeggen dat je allerlei eigenschappen, gevoelens en reacties die je onbewust, in je schaduwkant, bij je hebt naar boven laat komen, in ons bewustzijn. Waar wij ons niet bewust van zijn projecteren we op onze omgeving en uit zich in verschillende emoties zoals boosheid, afgunst, verdriet of irritaties. Blijkbaar zijn dít de dingen warme je zelf mee aan de slag mag gaan.
Soms zie je zo’n les niet direct. Het kan zijn dat je soms zo verstrikt zit in een patroon door een ervaring dat je er moeilijk van loskomt waardoor je dus in die herhaalde patronen terecht komt. We klampen ons dan onbewust vast aan (schijn)zekerheid omdat er angst voor verandering is. Op deze moment kun je de keuze maken om hierin je eigen verantwoordelijkheid te nemen en hiermee aan de slag te gaan.

De associatie met bewust opvoeden, onze eigen kindertijd en de volwassene nù zorgt er in mijn centrum voor dat er duidelijke inzichten ontstaan in de patronen en verstrikkingen waar iemand zelf mee aan de slag kan om jezelf te ontwikkelen en groeien waardoor je verbinding met je eigenheid kunt maken.

-Sanne