Een mooi stukje van een van de cursisten over de beroepsopleiding.

”Op het moment dat ik de opleiding bij de Krachtwijzer ging doen, had ik al veel therapeuten, cursussen en andere tools gezocht en bezocht. Daar kon ik met een groot reflectievermogen naar mezelf kijken en werd ik als “geholpen” beschouwd. . Toch voelde ik ,dat ik ergens doorheen moest waar ik nog niet bij kon, omdat ik er anders op een ander moment (zowel lichamelijk als geestelijk) last van ging krijgen en misschien zelfs wel ziek van zou worden. Bij de Krachtwijzer heb ik geleerd dat ik geheel zelf verantwoordelijk ben voor de dingen die ik wel of niet wil oppakken en uitwerken. En dat had dan ook meteen tot gevolg dat ik bij mijn gevoel kwam en uitgenodigd werd om daarmee aan de slag te gaan in een warme, veilige setting met een kleine groep lieve mensen die ook hun eigen traject aangingen en zich kwetsbaar opstelden. En Sanne als begeleider die aanreikte en aanraakte op een bijzondere en liefdevolle manier. Wat hebben we samen gehuild en gevloekt, getierd en vervloekt, maar vooral ook genoten van de tijd die we hadden voor ons zelf. Even geen moeder, vrouw , vriendin of wat dan ook, maar me-time, dat is hoe het voor mij voelde.

Het was een avontuur en een mooie reis naar binnen. Waar zo nu en dan behoorlijke bergen beklommen werden, maar waar telkens het uitzicht wat me te wachten stond lokte om stappen te zetten. De ene keer een grote stap, de andere keer voetje voor voetje en soms kwam ik tot stilstand. Maar dan ineens een vergezicht om geen genoeg van te krijgen en dat gaf me de inspiratie,kracht en moed om verder te gaan. Een reis waar geen einde aan komt, omdat de weg die ik ingeslagen ben, me zoveel brengt, dat ik niet meer terug wil.”