Helen

Allereerst vergt het moed en kwetsbaarheid om te durven kijken naar jezelf.
De verantwoordelijkheid te nemen voor joúw pijn.
Het besef dat je vlucht (in de buitenwereld), het terugtrekken of ertegen vechten je beschermt tegen pijn.
Langzaam mag je harnas van bescherming af die je zolang gebruikte om te overleven.
Als je eraan toe bent accepteer je de pijn.
Je geeft je eraan over.

De bijbehorend emotie beheerst je niet meer. Na t toelaten hiervan en je jezelf de ruimte en tijd hebt gegeven om hier naar te kijken zonder oordeel ervaar je langzaam dat je de emotie niet bent.
Dat deze komt en weer gaat.
Rustig aan maak je contact met de gevoelens die eronder liggen, onmacht, rouw, gekwetstheid, niet gezien worden, eenzaamheid, verlatenheid, tekortgedaan of afwijzing en je kunt ermee zijn. Het mag er zijn.
De gevoelens zijn je niet aan gedaan ze zijn aangeraakt.
Ooit ben je bij jezelf weggegaan om te overleven.
Je vlucht er niet voor weg, je kijkt er weer naar. Je bent er voor jezelf.
Langzaam gaat de liefde voor jezelf weer stromen, je wijst jezelf niet meer af, je hart gaat (verder) open en je zakt weer in je lichaam. Je ontspant en voelt je veilig.
Je stopt met jezelf verlaten en je neemt je eigen plek weer in. Je gaat de ervaring zien als een les om te groeien en kunt de mensen die deel uitmaakte van jouw les dankbaar zijn en in je hart nemen. Het krijgt een plekje.
De rest laat je los. En je houdt jezelf vast, je blijft jezelf vasthouden. Open, kwetsbaar, op je eigen benen, uitnodigend, ontvankelijk, in je kracht en in verbinding met jezelf.

-Sanne

Hoe gaat t met mij?

Vraag je jezelf dat weleens af..
Dat je antwoord standaard is, het gaat goed!
Maar ben je echt afgestemd op je gevoel?
Stel je jezelf weleens de vraag, hoe voel ik me echt?
Je overlever, je hoofd, je ego zegt stel je niet zo aan. Ga door. Zet t aan de kant. Doorgaan!

Misschien heb je dingen overgenomen, niet geleerd hoe je moet of zelfs mág voelen. Of misschien niet durft. Of we zijn juist zo afgestemd op de ander dat we onze eigen gevoelens niet uiten. Uit angst of bescherming of rekening willen houden met de ander.
Het gaat er hier niet om dat je altijd positief zou moeten zijn. Maar bewust en open naar jezelf. Het is een groot verschil, bewust zijn of positief (moeten) zijn. Wat van de ander is bij de ander laten en verantwoordelijkheid nemen voor wat van jou is.
Bewustzijn vraagt om authenticiteit, om contact te maken met joúw echte gevoelens, fijne en minder fijne gevoelens. Die zijn namelijk allemaal echt. Blijdschap, angst, verdriet, vreugde, boosheid.
Wanneer je deze, en dus jezelf, de ruimte kunt geven zonder oordeel ontstaat er steeds meer innerlijke rust. Je voelt je veilig bij jezelf, om te ervaren. Het is juist de bedoeling dat je ze ervaart, allemaal. Het delen hiervan maakt je authentiek, het maakt je echt.
Zo blijf je afgestemd op en in verbinding met jezelf.

-Sanne