Representant cursist opleiding

Totaal: € -

(R)Auw, dat doet pijn!
Iedereen heeft te maken met afscheid en verlies in het leven. Verlies van een geliefde, een scheiding of een toekomstverwachting over het leven die niet wordt vervuld. Het verlies van een kind of (aankomend) verlies van een ouder. Gemis aan verbinding met de ouders die emotioneel niet beschikbaar waren en zich moesten afsluiten voor hun gevoel omdat de pijn (of het trauma) te groot was waardoor je je als kind moest afsplitsen om te overleven.
Maar ook bij een onvervulde kinderwens een miskraam of abortus heb je te maken met verliespijn en een rouw proces.
Niet iedereen leert in zijn leven om te rouwen, we leren onze kiezen op elkaar te zetten en door te gaan. We leren niet altijd dat pijn erbij hoort.
Gemis, pijn, teleurstelling, de dood, verlies en verdriet werd vaak weggehouden of is in sommige gevallen te pijnlijk om te voelen.
Maar juist die onderdrukte wonden die we hebben verstopt zonder erom te rouwen kunnen ons gijzelen. Deze innerlijke split zorgt dat je bij jezelf en je pijn weggaat waardoor je de verbinding met jezelf verliest en in de meeste gevallen de pijn van de ander overneemt. Dit is het grootste verlies wat je kunt lijden, het verlies van jezelf. Om echt te kunnen rouwen om pijn of een geleden verlies hebben we onze eigen bodem nodig die ons houvast geeft. Daarvoor moeten we eerst de weg naar binnen weer maken, naar ons eigen lijf en ons hart.
Pas als we de verbinding met onszelf en het contact met onze binnenwereld herstellen ontstaat er een innerlijk vertrouwen dat we die houvast in ònszelf kunnen vinden en telkens als het moeilijk wordt de weg terug naar binnen kunnen maken. Pas dan kunnen we echt afscheid nemen en zijn we in staat om te gaan rouwen om het geleden verlies zonder onszelf steeds te moeten verliezen.

Hoe jij omgaat met verlies en rouw hangt voor een groot deel af van je hechtingspatroon dat je als kind bij je ouders hebt geleerd en hun weer in hun opvoeding. Is er veel onverwerkte rouw en verlies in jouw leven of in je familie(systeem)? Werd er veel pijn miskend? Was er een veilige bodem om te voelen?

Dat is allemaal van grote invloed op het verwerkingsproces en het aannemen van jouw eigen verlies. Zonder te rouwen kun je nooit meer hechten. Een van de belangrijkste dingen is om te leren leven met verlies en kwetsbaarheid.

Voor vele betekent verlies iets kwijtraken in jezelf, er ontstaat dan een leegte of een gat.
De ander heeft dit gat (tijdelijk of een leven lang) opgevuld en door het verliezen van deze persoon wordt je geconfronteerd en aangeraakt op je eigen onderliggende wond. Wanneer we geen verantwoordelijkheid nemen voor onze eigen pijn blijven we in deze leegte hangen en zullen we buiten onszelf blijven zoeken om dit gemis en verlies op te vullen waardoor we in een onvervuld verlangen terecht komen.

Rouw gaat bovenal over liefde, zonder liefde is er geen rouw. En liefde is loslaten. De pijn toelaten en je tranen huilen tot ze niet meer komen. Bewust voelen dat iets onbereikbaar is geworden of pijn heeft gedaan en verantwoordelijkheid nemen voor het gemis en het zeer in jezelf.
Rouwen betekent zelf de verantwoordelijkheid nemen voor het openen van je hart en het gemis zodat je stopt met jezelf in de steek laten.
Wanneer je jezelf opent voor je eigen wond en de diepe rouw kun je jezelf op dieper niveau verbinden met jezelf.

Rouwen is belangrijk zodat je leert om je niet meer af te sluiten voor de pijn, maar de pijn te integreren en je hart open kunt blijven houden.

 

Voor meer info hierover zie 2-daagse training rauwpijn.

 

Ons lijf, het voertuig van de ziel noem ik het weleens.

 

Vanmorgen stond ik op de mat tijdens de yogales en besefte me ineens weer hoe snel het gebeurd, het bij jezelf weggaan. Ik voelde al snel dat ik niet helemaal ontspannen was en dat er iets zat te wringen.

Ons hoofd gaat maar door en door en besluit als het niet aangenaam voelt om een splitsing te maken. Je gaat als het ware uit verbinding met je lijf, jezelf en dus je gevoel.

Niet zo heel gek, zeker niet als dat je aangeleerde patroon is. Wanneer we geraakt worden, de realiteit te pijnlijk is of oud zeer omhoog komt kunnen we als reactie hebben vluchten. Het doet te pijn, ik wil het niet voelen of het komt te dichtbij.
Iedereen maakt in zijn leven situaties mee waarin we ons onveilig of gekwetst voelen. Veel van deze ervaringen onstaan in de kindertijd.
Om te overleven zoekt een kind de liefde dan buiten zichzelf, waardoor hij zichzelf verlaat en daarmee het contact verliest met zijn lichaam en gevoel en het hart sluit voor zichzelf en opent naar de ander.
De bodem is dan niet meer voelbaar, en het vertrouwen in het eigen lichaam is weg.
Wat er eigenlijk gebeurd is dat jouw systeem zich gedeeltelijk losmaakt of eigenlijk is het jezelf loslaten en naar boven vertrekt naar en in je hoofd. Hiermee ontvluchten we als het ware de realiteit. We voelen de pijn niet, maar zetten het juist vast waardoor de ervaring niet verwerkt wordt en deze in je systeem vast komt te zitten.
Soms kunnen we die ook nog niet onder ogen zien omdat deze té pijnlijk of te heftig en bedreigend is om te voelen en je leert al vroeg om jezelf steeds te verlaten. In deze fase ontstaat hooggevoeligheid. Je bent niet in contact met jezelf en bent afgestemd op de ander. Het effect hiervan in latere relaties is vaak bindings en verlatingsangst. Onder beide gaat een grote angst schuil om te verliezen, terwijl het telkens gaat over het verlies en de liefde van jezelf.
Zoekende naar warmte en veiligheid en goedkeuring neem je (onbewust) de dingen over die niet van jou zijn waardoor je je soms zweverig of overprikkeld voelt, gespannen, onzeker of angstig waardoor je telkens je hart blijft afsluiten.
Pas op het moment dat je leert jezelf vast te houden wordt het veilig om weer in je lichaam te zakken, je hart opnieuw te openen voor je gevoelens en de pijn die hier opgeslagen ligt te verwerken en te leren onderscheiden wat van jezelf is of van de ander.
Telkens opnieuw de beweging naar binnen maken zorgt ervoor dat het steeds veiliger wordt om in je lijf te zijn en je gevoelens te erkennen.

 

In plaats van het sluiten van je hart uit bescherming waardoor je juist je eigen verbinding steeds verliest is het openen van je hart de grootste veiligheid.
Hiermee blijf je in contact en verbinding met lichaam en je gevoel en zul je steeds minder afgestemd zijn op de ander en meer op en bij jezelf.
Voor volwassenen is het niet alleen een mooie uitdaging voor zichzelf om hiermee aan de slag te gaan maar wanneer je zelf kinderen hebt of er mee werkt is het mooi om deze gevoelige kinderen hierin ook bij te staan. Wat ik zie in de trainingen en opleidingen is dat het veel terugkomt. Veel mensen praten over HSP, of lopen tegen terugkerende patronen aan zoals moeite met helemaal hier kunnen zijn, verlatings of bindingsangst.
De kern hiervan zit eigenlijk altijd in het afsplitsen van zichzelf.
Hier zie ik steeds terug hoe belangrijk het is om in contact met ons lijf te zijn, de weg terug naar binnen te maken en helemaal hier te zijn met beide voeten op de grond. Pas dan leert iemand zich weer veilig voelen en te vertrouwen op hun eigen bodem en verbinding te zijn met zichzelf en zijn gevoelens.
Yoga is in mijn geval ondersteunend, maar een massage of een energetische behandeling brengt iemand op een zachte manier weer terug in zijn lijf.

In de trainingen en consulten die ik geef is dat stap 1. Terug naar jezelf, de veilige bodem herstellen.
Middels systemisch werken wordt er bewustzijn gecreeerd op overgenomen gevoelens, op welke plek staat iemand. Ben je de trauma’s en thema’s van je (voor)ouders aan het uitwerken? En wat is van henzelf.

In de opleiding leren de cursisten ook om dat eerst zelf te doen, en dan middels de behandeling de ander uit te nodigen om weer in hun lijf te komen en de veiligheid te ervaren om weer te voelen en te helen.

Een rode draad die de bodem is voor De Krachtwijzer.
 

Helen

Allereerst vergt het moed en kwetsbaarheid om te durven kijken naar jezelf.
De verantwoordelijkheid te nemen voor joúw pijn.
Het besef dat je vlucht (in de buitenwereld), het terugtrekken of ertegen vechten je beschermt tegen pijn.
Langzaam mag je harnas van bescherming af die je zolang gebruikte om te overleven.
Als je eraan toe bent accepteer je de pijn.
Je geeft je eraan over.

De bijbehorend emotie beheerst je niet meer. Na t toelaten hiervan en je jezelf de ruimte en tijd hebt gegeven om hier naar te kijken zonder oordeel ervaar je langzaam dat je de emotie niet bent.
Dat deze komt en weer gaat.
Rustig aan maak je contact met de gevoelens die eronder liggen, onmacht, rouw, gekwetstheid, niet gezien worden, eenzaamheid, verlatenheid, tekortgedaan of afwijzing en je kunt ermee zijn. Het mag er zijn.
De gevoelens zijn je niet aan gedaan ze zijn aangeraakt.
Ooit ben je bij jezelf weggegaan om te overleven.
Je vlucht er niet voor weg, je kijkt er weer naar. Je bent er voor jezelf.
Langzaam gaat de liefde voor jezelf weer stromen, je wijst jezelf niet meer af, je hart gaat (verder) open en je zakt weer in je lichaam. Je ontspant en voelt je veilig.
Je stopt met jezelf verlaten en je neemt je eigen plek weer in. Je gaat de ervaring zien als een les om te groeien en kunt de mensen die deel uitmaakte van jouw les dankbaar zijn en in je hart nemen. Het krijgt een plekje.
De rest laat je los. En je houdt jezelf vast, je blijft jezelf vasthouden. Open, kwetsbaar, op je eigen benen, uitnodigend, ontvankelijk, in je kracht en in verbinding met jezelf.

-Sanne

Hoe gaat t met mij?

Vraag je jezelf dat weleens af..
Dat je antwoord standaard is, het gaat goed!
Maar ben je echt afgestemd op je gevoel?
Stel je jezelf weleens de vraag, hoe voel ik me echt?
Je overlever, je hoofd, je ego zegt stel je niet zo aan. Ga door. Zet t aan de kant. Doorgaan!

Misschien heb je dingen overgenomen, niet geleerd hoe je moet of zelfs mág voelen. Of misschien niet durft. Of we zijn juist zo afgestemd op de ander dat we onze eigen gevoelens niet uiten. Uit angst of bescherming of rekening willen houden met de ander.
Het gaat er hier niet om dat je altijd positief zou moeten zijn. Maar bewust en open naar jezelf. Het is een groot verschil, bewust zijn of positief (moeten) zijn. Wat van de ander is bij de ander laten en verantwoordelijkheid nemen voor wat van jou is.
Bewustzijn vraagt om authenticiteit, om contact te maken met joúw echte gevoelens, fijne en minder fijne gevoelens. Die zijn namelijk allemaal echt. Blijdschap, angst, verdriet, vreugde, boosheid.
Wanneer je deze, en dus jezelf, de ruimte kunt geven zonder oordeel ontstaat er steeds meer innerlijke rust. Je voelt je veilig bij jezelf, om te ervaren. Het is juist de bedoeling dat je ze ervaart, allemaal. Het delen hiervan maakt je authentiek, het maakt je echt.
Zo blijf je afgestemd op en in verbinding met jezelf.

-Sanne

Een tijd geleden ontvang ik een lieve vrouw

Ze heeft al jaren een chronische blaasontsteking en vroeg me om eens met haar mee te kijken naar het onderliggende stukje.

Mooi wanneer je lichaam om aandacht vraagt als er iets opgepakt mag worden. Zelf leerde ik zo ook naar mijn binnenwereld te kijken en om meer naar mijn lichaam te luisteren wanneer deze dmv een klacht om aandacht vraagt.

Als ik ga voelen krijg ik een beeld van een aanranding, en omdat dit nogal een heftig onderwerp is geef ik dit in alle zachtheid terug.
Ik voel als snel dat het niet van haar is, en ik vraag of herkent dat ze voor iemand zorgt.
Ze geeft aan dat ze voor haar jongere zusje probeert te zorgen sinds haar moeder overleden is. En dat het ook haar jongere zusje is die dit vroeger heeft meegemaakt.
Ze geeft aan dat ze dit (vanuit liefde natuurlijk) heel graag opgelost zou zien voor haar.

Hierdoor ontstaat vaak direct de verstrikking. Wanneer een moeder, vader of een andere lid van een familie overlijdt ontstaat er een lege plek in het dagelijks leven maar in de energie is die plek nog steeds van haar moeder. Door deze rol op zich te nemen, neemt ze direct ook de thematieken over. Ze wilt het graag in haar plaats oplossen.

Ik voel veel boosheid bij haar en als ik dit teruggeef geeft ze ook aan dat ze zich er alleen voor voelde staan. Het zorgen is ze zelf gaan doen, zonder de steun van haar vader. Dat
Doordat je je kindplek niet inneemt, onstaat er een disbalans en kunnen ouders ook geen steun meer geven omdat we ons onbewust groter maken. Ten eerste hoeven we dan zelf onze eigen pijn niet te voelen maar we denken dat vaak ook dat we hierdoor de dingen op kunnen lossen.
Ze begint langzaam in te zien dat ze hierdoor juist niet helpt maar dinge overneemt die niet van haar zijn, en de verkeerde plek inneemt naast haar vader.
Ze mag haar eigen kindplek weer innemen, en ik laat haar uitspreken naar haar vader dat hij de grootste is. En zij de kleinste.
Hij zorgt voor haar, zij niet voor hem.
Ook naar haar zusje laat ik haar uitspreken dat niet voor haar kan zorgen. Dat ze dit graag wilde doen maar beseft dat dit niet haar taak is.
De chronische blaasonsteking representeert haar zusje, en ik laat haar uitspreken dat ze ziet dat het niet van haar is. Ik wilde haar helpen zegt ze.
En ik begrijp dat ze dit wilde doen, maar ik leg haar uit dat dit niet aan haar is. In de energie begint ze langzaam los te laten en kleiner te worden. Haar eigen kindplek innemen gaat ze rustig aan mee beginnen. Dat doet ze niet in een keer, er zit nog veel verdriet van het verlies van haar moeder, veel boosheid naar haar vader.
Maar ze neemt haar eigen verantwoordelijkheid door hier in ieder geval rustig mee aan de slag te gaan.

Deze vrouw volgt bij mij al geruime tijd de opleiding en werkt dit verder rustig uit op een tempo dat het voor haar passend is. Wat ik vaak zie is dat door de groei die wij zelf maken ook een ander hiervoor graag uitnodigen. Feit blijft wel dat wat voor mij of een cursist werkt, dit ook alleen werkt omdat we deze manier voor óns passend is. En dat is niet voor iedereen zo.
Hoe graag je een ander ook wilt helpen, iedereen doet dit op zijn of haar eigen manier. Een balletje opgooien is altijd prima, dat doe ik ook nog steeds. Maar we kunnen niemand dwingen deze manier te gebruiken om onze onderliggende thematieken op te pakken. We kunnen een ander steunen vanuit onze ervaring, maar niet dwingen.
Mooi stukje bewustwording was dit voor haar èn zeker voor mijzelf ook.

Sinds ons consult, een jaar geleden inmiddels heeft ze geen enkele blaasontsteking meer gehad. Prachtig hoe het werk.

Dank je wel mooi mens voor deze bijzondere ervaring.

Een samengesteld gezin.

Vanuit eigen ervaring kan ik vertellen dat wanneer je een samengesteld gezin vormt je enorm veel van jezelf mag en zou kunnen leren.
Als pasgescheiden vrouw ben ik terug aan het kijken op een relatie waarin ik 8 jaar lang met liefde ( en ups en downs) een samengesteld heb gevormd. Hoe ik leerde om de moeder van een kind, welke ik in mijn hart gesloten had mee op mocht voeden, te respecteren als zijn moeder maar ook als de 1e partner van mijn toenmalige partner.
Op het moment dat een gezin besluit om geen gezin meer te zijn vind er een grote verandering plaats. Voor de ouders maar ook voor een kind het verwerken van het nieuws, een verhuizing een nieuwe plek. Veel beweging en verandering in een leven op zo’n moment.

8 jaar geleden was ik al 24 jarige totaal niet bewust van deze impact en kwam ik gewoon een man tegen met een kind van 1,5. Leuk en gezellig dacht ik. Een ex is een ex. Klaar basta, doei.
Mijn vriend vond het belangrijk om het contact goed te houden en er was ook geen reden om dat niet te doen. Ja er was wel een reden, maar die lag bij mij. Ondanks dat ze erg vriendelijk was voelde ik me vreselijk onzeker en wilde ik zo snel als kon haar plek innemen. Ik was de nieuwe vriendin. En dat was het. Totaal niet bewust van wat ik hiermee bewerkstelligde.

Ondanks de verliefheid bracht dat best wel wat spanningen mee in ons nieuwe gezin. En toen er ook nog een baby bij kwam van ons samen was ik helemaal vastgeroest op de plek van de moeder in het gezin. Dat was ik ook wel, maar niet van hún kind.

Ik merkte dat de omgang met mijn liefzoon moeizamer werd, waar ik eerst alles uit de kast haalde om er altijd te zijn, voelde ik nu een verschil. Ik had een eigen kind en dat voelde als moederliefde. Maar mijn liefde voor hem was zeer zeker niet minder geworden. Het voelde gewoon als een anders soort liefde.

In die tijd begon ik steeds intenser aan mezelf te werken, ik begon een opleiding waar mijn innerlijke groei centraal stond. Ik dacht dat ik nog nooit niet zoveel had meegemaakt dus een eitje dacht ik.
Naarmate ik steeds bewuster van mezelf werd, ook daadwerlijk naar mezelf kon kijken en ook steeds uitgedaagt werd om die confrontatie aan te gaan werd mij steeds meer duidelijk waarom ik deed zoals ik deed. En voelde wat ik voelde.
Ondanks dat ons gezin en de band met zijn exvrouw groeide, voelde het voor mij nog steeds onrustig.
Er ontstond een irritatie in ons gezin en ik leerde dat deze mooie jongen mij een grote spiegel voorhield.
Heel bewust, met schaamrood op mijn kaken besloot ik om de confrontatie aan te gaan om mijn samengesteld gezin in een opstelling neer te leggen. Dwz een systeem inzichtelijk maken. In mijn beleving was dat samengestelde gezin nog steeds ik+hij+zijn kind+ons kind.

Al heel snel werd duidelijk dat een expartner wel degelijk deel uitmaakt van een gezin.

Dat betekend niet dat deze persoon in het dagelijks leven aan de ontbijttafel hoeft te zitten maar energetisch hoort deze persoon erbij. Ik leerde en ervaarde dat ik zelf niet op de juiste plek stond ten op zichte van mijn partner niet, maar ook ten opzichte van hun kind niet. (ons eigen kind hier buiten gelaten) Het ging in dit geval over de steeds moeizamere omgang die ik ervaarde met vader en zijn zoon en hierop ingespeeld voldeed zich een soort toneelstuk waarin ik moest toegeven de rol van moeder op me te hebben willen nemen. Beslist vanuit liefde! Maar ik was zijn moeder niet, en ik had ook niet de intentie om dat te zijn, maar toch gebeurde dat energetisch. Met alle liefde die ik voor hem had, ondanks dat het soms lastig was om een kind van een ander op te voeden wilde ik hem dingen meegeven een voordoen die voor en van de taak van moeder waren waarvan ik misschien wel vond dat mijn manier beter was.

Tijdens de opstelling werd duidelijk dat ik een stapje terug mocht doen. Zij had in ons gezin, de plek van zíjn moeder. En zij had ook de plek van zijn 1e vrouw. En ik was wel zijn huidige, maar toch echt de 2e. Nou daar kwam een potje ego tevoorschijn.
Boosheid, verdriet onzekerheid, en vooral veel eenzaamheid zaten eronder. Bang om verlaten te worden.

Wat er ontstond door dit allemaal toe laten was dat door mijn eigen plek in te nemen, zij de mogelijkheid kreeg om háar eigen plek weer in te nemen naast hem als ouders van hun kind.
Ik voelde hoeveel respect er naar haar ontstond en hoeveel zij eigenlijk meegaf aan haar kind. En ik kon naar haar uitspreken dat ik haar respecteerde, haar in mijn hart kon nemen als de moeder van hun kind. Naar mijn partner sprak ik uit dat ik zowel haar als hem respecteerde in hun kind.
Wat er hierop voor mij volgde in mijn dagelijks leven was een respectvolle relatie met de moeder van de zoon van mijn partner. Een goede en fijne omgang met haar en ons gezin. Een liefdevolle relatie van ons kind met haar. En met mij en hun kind. Door voorbij mij eigen ego te gaan, te durven kijken naar mijn stuk ontstond er zoveel moois wat ik elk samengesteld gezin, elk kind van gescheiden ouders, elk nieuw kind met een halfbroertje of zusje, elke expartner, elke liefouder gun.

Onlangs maakte ik zelf deze grote verandering door en ben ik ondanks deze hele mooie groei als persoon en gezin een alleenstaande vrouw.

Ik noem het bewust geen alleenstaande moeder, want dat ben ik niet. Ik ben en blijf samen ouders van onze geweldige zoon. En ja er veranderd veel,  ook in het leven van mijn liefzoon. Dit kind zal voor mij altijd een grote plek in mijn hart innemen, samen met zijn moeder. De verbinding van haar zoon met mijn zoon is dat ze dezelfde vader hebben en dus broers zijn en dat is in mijn beleving een van de grootste dingen die je kunt en mag delen.
Soms komt er een moment dat je elkaar de ruimte moet gunnen om jezelf niet kwijt te raken. En kun je ondanks de grote verandering die er plaatsvindt je toch in liefde elkaar kunt loslaten en op een respectvolle manier met elkaar om kunt gaan. Omdat je samen ouders bent. En blijft. Die veilige basis blijft bestaan, en ik zie en voel dat ons kind hier enorm positief op reageert. Hij krijgt alle ruimte om zijn gevoelens hierover te uiten, en doet dat gelukkig ook. Wij steunen hem hierin, weliswaar niet samen in 1 huis maar wel als zijn ouders. En ja, we hebben weleens een meningsverschil, ja we mopperen nog weleens. Maar dat maakt ons mensen. Ik vind oprecht dat mijn kind de beste en liefste vader heeft die hij zich kan wensen. En de momenten dat mijn ego dat soms even niet vindt maakt vaak al snel plaats voor die mooie plek in mijn hart waar de vader van mijn kind zit. Meer dan dankbaar ben ik hem voor ons kind. Uit respect voor hem, de moeder van zijn zoon, hun zoon en ons kind en vooral uit respect voor mezelf deel ik deze persoonlijke ervaring.

Het is meer dan bijzonder hoe mijn werk, werkt. Op het moment dat ik iets meemaak, voel, verwerkt/uitwerkt maakt dat mij een ervaring rijker, oftwel een ervaringsdeskundige. En telkens mag ik een laagje verder uitwerken. Soms heel intens en hardnekkige processen, soms heel kwetsbaar. Zo mooi hoe de wet van de aantrekking werkt en ik bij zoveel mooie zielen hen hierin mag bijstaan vanuit mijn ervaring.

Het voelt dan ook niet als therapie wat ik doe, in begeleid of ondersteun maar als een manier van bijstaan in omgaan met het leven. Want zeg nou zelf, ik word hier zelf gelukkig van door zo in t leven te staan.
Door mijn invoelend vermogen, mijn helderwetendheid ben ik in staat om op een ander niveau waar te nemen waardoor ik in het (familie)systeem kan invoelen. Dieperliggende stukken kan aanraken op een zachte manier waardoor er mooie inzichten en bewustwording onstaat. De sleutel van mijn werk ligt in jezelf, want jij moet het doen. Jij mag vanuit liefde voor jezelf verantwoordelijkheid nemen voor jouw leven (en dat van je kind(eren)

Vanuit het hart gedeeld…

-Sanne

Als ik mijn kleine man naar bedje breng kletsen we en vertellen we elkaar altijd over hoe we onze dag beleefd hebben. Wat was er allemaal fijn vandaag en waren er ook dingen die niet zo fijn voelde..

Hij begint te vertellen over hoe er vandaag een kindje naar hem toe was gekomen. Het kindje noemde mij een stom rot kind mama!

Eerst krijgt mijn moederhart een soort steek en wil ik het liefst iets zeggen waardoor ik totaal bij mezelf weg zou gaan. Mijn eigen innerlijk kind laat zich even horen en zien en ik voel mijn eigen oude pijn even opkomen. Ik ken die pijn en in gedachte omarm ik mijn eigen ik.

Wat een onvriendelijke woorden zijn dat. Wat vind je daarvan dat hij dat zegt tegen jou? Ik vind het niet leuk, dat zijn woordjes die pijn doen. Ja dat snap ik zeg ik vraag aan hem vind jíj jezelf een stom rot kind?

Nee, dat vind ik niet mama.
Weet je wat je doet mees zeg ik, geef de woordjes die pijn doen maar terug aan dat kindje. En elke keer als iemand woordjes gebruikt die pijn doen, dan zeg maar dat je de woordjes niet hoeft. Laat de woordjes precies bij diegene. Ze zijn namelijk niet van jou, je hoeft er niks mee te doen.

Jij bent jij, en jij bent goed zoals je bent.

Ik geef m een kus, en loop naar beneden en hij roept nog; Mama!

Ja zeg ik…

Jij zit in mijn hartje!

Jij ook bij mij schat, jij ook bij mij

Heb je even, vraagt ze. Een van mijn cursisten uit de opleiding. We zitten samen buiten op de tuinbank onder het afdak. Ze verteld me over haar vriendin, ze is pas plots overleden. Het doet zoveel pijn zegt ze.. En ze is bang dat haar vriendin misschien boos is, omdat ze haar niet kan helpen, ook omdat ze dit werk doet. En ze wilt haar zo graag helpen.
Ik leg uit dat ze/wij haar niet kúnnen helpen. Dat dit het lot van haar vriendin is, hoe pijnlijk ook. Ik vraag haar of ze met een open hart wil kijken naar eigen hartzeer, of ze kan voelen dat ze haar eigen angst en pijn hiermee verdoezelt door met het lot van een ander bezig te zijn. Hoe goed bedoeld ook. En dat begint ze meteen te voelen…
Zoals ik met zielen werk is het nooit dat we ze zómaar elke ziel kunnen helpen of overbrengen, laat staan weghalen. Dan zouden er elke dag misschien wel 100 overleden zielen bij me langskomen om geholpen te willen worden. Dus het gaat erom hoe je er zelf instaat? Als helper? Of als een persoon die zich openstelt om te kijken, wat komt dit míj als persoon/ziel brengen. Voor mij is elke ziel die ik voel, of waar ik voor gevraagd wordt bij mensen thuis, een energie die die desbetreffende persoon, óf mijzelf als persoon komt aanraken op onze eigen thema’s. Maar dan nog, kan ik nooit ongevraagd hierin helpen.
In dit geval verteld de energie dat deze lieve vrouw haar eigen verlatenheid mag gaan oppakken. En ze raakt deze energie niet alleen bij mijn cursist aan, maar ook bij mij. Samen zitten we daar even te voelen, ze huilt en beseft, ik kan haar idd niet helpen. Ik kan haar voordoen om met dit gevoel om te gaan, en het te doorvoelen. En dat is precies wat ik haar wilde laten voelen. Ze pakt haar eigen stukje op, zonder de ander te willen helpen.
En dan gaat opeens een van de grote houten deuren van de poort open, ik zie haar vriendin gaan. Ze stond al die tijd bij ons, tijdens ons gesprek. Ze vertrekt. Waarheen weet ik niet, maar ze geeft haar vriendin weer de ruimte om bij zichzelf te blijven. En zij? Ik gun t haar dat ze haar eigen lot zal kunnen gaan accepteren❤️