Een mooi stukje van een van de cursisten over de beroepsopleiding.

”Op het moment dat ik de opleiding bij de Krachtwijzer ging doen, had ik al veel therapeuten, cursussen en andere tools gezocht en bezocht. Daar kon ik met een groot reflectievermogen naar mezelf kijken en werd ik als “geholpen” beschouwd. . Toch voelde ik ,dat ik ergens doorheen moest waar ik nog niet bij kon, omdat ik er anders op een ander moment (zowel lichamelijk als geestelijk) last van ging krijgen en misschien zelfs wel ziek van zou worden. Bij de Krachtwijzer heb ik geleerd dat ik geheel zelf verantwoordelijk ben voor de dingen die ik wel of niet wil oppakken en uitwerken. En dat had dan ook meteen tot gevolg dat ik bij mijn gevoel kwam en uitgenodigd werd om daarmee aan de slag te gaan in een warme, veilige setting met een kleine groep lieve mensen die ook hun eigen traject aangingen en zich kwetsbaar opstelden. En Sanne als begeleider die aanreikte en aanraakte op een bijzondere en liefdevolle manier. Wat hebben we samen gehuild en gevloekt, getierd en vervloekt, maar vooral ook genoten van de tijd die we hadden voor ons zelf. Even geen moeder, vrouw , vriendin of wat dan ook, maar me-time, dat is hoe het voor mij voelde.

Het was een avontuur en een mooie reis naar binnen. Waar zo nu en dan behoorlijke bergen beklommen werden, maar waar telkens het uitzicht wat me te wachten stond lokte om stappen te zetten. De ene keer een grote stap, de andere keer voetje voor voetje en soms kwam ik tot stilstand. Maar dan ineens een vergezicht om geen genoeg van te krijgen en dat gaf me de inspiratie,kracht en moed om verder te gaan. Een reis waar geen einde aan komt, omdat de weg die ik ingeslagen ben, me zoveel brengt, dat ik niet meer terug wil.”

Een bang klein meisje

Haar moeder verteld me dat haar dochter doodsbang is op haar kamer, ze durft er al tijden niet te gaan slapen en is bang dat er brand uitbreekt en dat ze haar moeder kwijt zal raken.

Of ik eens mee wil voelen. Ik voel dat er een energie op haar kamer zit. Voor nu spreken we af dat het meisje voorlopig bij haar ouders in bed gaat slapen.

We spreken af dat ik op huisconsult kom.

Direct als ik binnenkom maakt diegene contact en ik ga eerst even rustig op het bed van haar dochter zitten. Dan komt er een lieve oudere dame bij me op bed zitten, en als ik vraag wie ze is, zie ik haar foto ineens op de kamer staan. Super oma verteld moeder mij. Ze is een tijdje geleden overleden. Deze vrouw laat me een beeld zien van een moeder met een klein kind aan de hand. En mijn aandacht gaat naar de hoek van de kamer, daar staat een persoon maar ik voel nog niet direct wat degene me wilt vertellen.

Ik krijg steeds het beeld te zien van de moeder met het kind aan haar hand. Ik krijg hoofdpijn en voel hoe hoog deze energie in zijn eigen energie zit, het voelt idd niet fijn.

Ik krijg een beeld van een brand te zien. Is er pasgeleden ergens brand geweest vraag ik? In de eerste instantie valt t kwartje niet meteen, maar dan staat de moeder op en haalt een rouwkaartje van het prikbord.

Ja zegt ze, mijn oom heeft een tijdje terug een auto in brand gestoken. Deze man bleek al langer niet meer in de realiteit te leven verteld ze en had last van psychoses. Hij heeft zich kortgeleden van het leven beroofd. Het blijkt de zoon van super oma te zijn. En ze verteld verder dat deze vrouw, de moeder van de man, hierdoor haar zoon al lange tijd kwijt was. Als ik haar vraag vanaf wanneer haar dochter niet meer alleen op haar kamer durft te slapen, blijkt dat precies vanaf het moment te zijn dat hij overleden is.

En dan maakt hij weer contact met me, ik voel zijn angst en verdriet en beide zijn zoekende, eigenlijk naar elkaar. Het voelt eenzaam en ik voel een diepe angst om geliefde te verliezen.

En hierdoor word de moeder zelf geraakt, zij kent namelijk deze gevoelens van verlatenheid ook, ze heeft als kind haar eigen moeder verloren. Haar dochter spiegelt haar eigen angst om geliefde kwijt te raken. En dat laat ik haar even bewust voelen.
Ik laat haar uitspreken richting haar dochter; alles wat van mij is, laat dat bij mij. Ik pak het op, jij mag het loslaten. Dit is van mij.
De energie in de hoek van de kamer wordt rustiger, en ik vertel dat hij niet voor het meisje hoeft te zorgen. Dat haar moeder dat zelf kan, en dat hij naar zijn eigen moeder mag gaan. En dan zie ik ze samen hand in hand staan, en steeds word het rustiger op de kamer.

Ik reinig de kamer nog en sluit het consult af.

Diezelfde avond krijg ik van moeder een berichtje;
Ze is vanavond rustig op haar eigen kamer gaan slapen, ze zei dat ze voelde dat het nu veel fijner en rustiger op haar kamertje was. Wel nog een beetje spannend, maar slapen ging nu wel weer.

Ook de volgende ochtend krijg ik een bericht dat ze heerlijk geslapen heeft. Als ik moeder weer zie, krijg ik een dikke knuffel. Die moest ik je geven van mijn dochter.

 

Dank je wel lieve moeder en dochter voor deze mooie reis <3

 

-Sanne

Een vrouw komt bij me, ze is moe.

Haar dochter vraagt veel aandacht van haar, constant wilt zij haar aandacht, ze claimt haar volledig.
Als ze naar bed moet, als ze zelf weg moet of moet gaan werken. Ze durft niet alleen te zijn en wilt haar moeder bij zich. Ze weet niet meer wat ze moet doen.

Als ik ga voelen, voel ik dat ze zelf niet helemaal hier is en ik zie een beeld van haar als jonge vrouw waarin ze erg mager is. Ik geef dit aan haar terug, en ze verteld me dat ze vroeger een eetprobleem gehad heeft, anorexia.

Ik voel haar angst, en deze voelt als een angst voor het leven zelf. Om er volledig te zijn en het leven te doorstaan. En ze wordt hierdoor diepgeraakt. Ze geeft aan dat ze eigenlijk al heel haar leven het gevoel heeft dat ze niet weet wat ze hier op aarde doet, ze voelt zich niet thuis. Ik voel haar eenzaamheid, en zo voelt ze zich ook zegt ze.
Alleen en eenzaam.

Haar energiesysteem zit erg hoog, het is alsnog ze er niet helemaal is. Als ik verder voel komt haar moeder in beeld voorbij. Zij is ook verdrietig, en heeft veel hartzeer. Ik krijg door dat er nog een kindje was. Dat klopt zegt ze, ik was eigenlijk niet alleen, mijn moeder was zwanger van een tweeling.

Het kind, haar zusje blijkt, komt bij me door en vraagt me te zeggen om haar zus te vertellen dat het ok is. Dit is haar lot, en het was niet bedoeld om hier om aarde te zijn.

Leef alsjeblieft zegt ze! Leef voor jezelf, en draag je leven dan aan mij op!

Zo mooi en zo emotioneel. Onbewust is deze vermoeide vrouw loyaal aan haar ongeboren tweelingzus gebleven. Zij kon er niet zijn, en dus is zijzelf ook zo gaan leven. Niet helemaal hier, afwezig, en dat voelt haar eigen dochter.
Met een groot gemis in haar hart, alsof ze en stuk van zichzelf kwijt was. En dat was ook zo.

Zij mag nu voor de volle 100% gaan leven, en genieten. En er zijn.

Ze vindt het lastig, om afscheid te nemen van haar te nemen. Maar ik vertel haar dat ze haar zus in haar hart mag nemen, en dan rustig aan los mag laten. Om haar eigen leven te gaan leiden, op haar eigen benen te gaan staan. Zo kan ze haar eigen dochter voordoen dat ze hier is, dat het veilig is en dat ze mag loslaten.

Ze belt me een paar dagen later op dat haar dochtertje een stuk rustiger is, minder bang om mama kwijt te raken, want daar ging het om.

Ze is rustig aan wat meer in haar lijf aan het zakken, stap voor stap komt ze weer meer hier, in het nu, bij zichzelf.

Dank je wel mooi mens voor deze mooie reis!

-Sanne

 

 

Een tijdje terug werd ik gebeld door een moeder. Haar dochter van 19 heeft last van hevige paniekaanvallen.

Tijdens het telefoongesprek kan ik de doodsangst en het angstzweet voelen. We maken een afspraak, en spreken af dat ze alleen, zonder haar moeder, naar me toe komt.
Als ze bij me komt, zie ik een gevoelige jonge bange vrouw, die zich vreselijk onveilig voelt.

Ik voel haar angst, en als ik haar vraag of ze bang is barst ze is tranen uit. Ze kan en durft niet alleen te zijn, ze wilt alles zo graag goed en perfect doen waardoor ze de lat zo vreselijk hoog voor haarzelf heeft gelegd dat ze bang is om is alles te falen.

Als ik verder ga voelen, zie ik haar verstopt zitten in een gesloten kast, helemaal donker.
Ze herkent dit beeld meteen uit haar jeugd, en verteld me dat ze vroeger zichzelf in de kast opsloot wanneer ze bang was.

Meteen onstaat er een beeld van haar voorouders, in de oorlog, waar zij zich moesten verstoppen om te overleven. In een donkere ruimte, om niet gevonden te worden, waar de angst diep voelbaar is.

Ik voel aan haar dat ze wat begint te ontspannen, en nodig haar eerst uit om te komen staan en te voelen wat van haar is, en wat niet. Ze zit heel hoog in haar energie, waardoor de paniek op haar borst steeds voelbaar is. Rustig neem ik haar mee naar de energie van de aarde. Op deze manier leert ze eerst dat zij, zij is. Dat ze niet haar angst is, maar heeft. Ze ontspant nog meer, en haar gevoelige systeem reageert op alles wat we samen doen.

Rustig aan voer ik samen met haar angsten af op de behandeltafel, zij bepaald wat er allemaal losgelaten kan en mag worden. De oude verbinding van haar grootouders, haar eigen angsten die ze vasthield. Alles op een rustige en veilige manier. Ze krijgt oefeningen mee om elke dag bewust bij zichzelf te blijven en te gronden.

In een volgende afspraak laat ik haar kennis maken via een familieopstelling, met haar eigen veiligheid. Ze leert voelen, dat deze in haarzelf zit. En ze zegt; ik heb deze altijd bij andere gezocht. En haar gezicht heeft inmiddels weer meer kleur, en vreugde.

De paar keren erna als ze komt, zie ik haar veranderen. Haar paniek is vele malen minder, en als ze haar angst en paniek wel voelt, weet ze dat ze niet meer hoeft te zoeken. Dat ze haar veilige basis in haarzelf heeft zitten. En dat maakt haar zekerder zie.
Alles wat niet van haarzelf was, heeft ze losgelaten. Ze mag nu verantwoordelijkheid nemen voor wat van haar is. Ze mag er zijn, en hoeft haar best daar niet voor te doen. Ze is goed zoals ze is. En daar zit ze tijdens de laatste afspraak aan mijn tafel, puur, verzekerd, meer open en rustiger in haar lijf.

Mooie jonge vrouw, dank je wel voor deze mooie reis! Je bent veilig, je mag er zijn

-Sanne

Oude ziel in een jong lichaam

 

Ik kwam een oude ziel tegen,
in een jong lichaam.

Vol met wijsheid en frustratie
omdat ze zich gevangen voelde,
met daaronder een sprankelend licht.

Het klopt dat onze maatschappij niet
om weet te gaan met wijze kinderen.
Kinderen die al vanuit hun ziel
kunnen spreken en haarfijn de
vinger kunnen leggen op jouw zere plek.

Ze kijken dwars door je heen.
Zien alles wat jij verborgen wilt houden.
Daarom confronteren ze je,
maken ze van alles in je los,
zodat jij gaat kijken naar jezelf.

Want diep van binnen weet je dat ze
je ware Zelf kunnen zien.

Innerlijke wijsheid moet ook in een lichaam
geboren worden, en wanneer je het geen ruimte
biedt, zet je deze kinderen gevangen.

Andersom mogen deze kinderen leren
dat er systemen zijn. En hoe die werken.
Want dat waar ze tegenaan lopen 
zullen ze veranderen.

Daarom zijn ze nu hier.

Hun lichamelijke leeftijd is niet hun werkelijke
leeftijd. En een van hun grootste struikelblokken.
Wijsheid is voor velen nog leeftijdsafhankelijk.
Zij willen graag op hetzelfde level met je praten,
dat je open en eerlijk bent.

Ze hebben vaak te horen gekregen dat er iets
mis aan hen is, en voelen zich anders.
Presteren niet onder druk en zijn gauw verveeld.
Hebben moeite met het platte van kennis,
want wijsheid is hun ding.

Ze hebben ruimte voor inspiratie, het vrije denken,
en filosoferen nodig. Dan worden ze wakker en gaat er
iets stromen. Ze weten hun vrijheid zelf vorm te geven.
En passen daarom niet in de hokjes.

Daarom is voor veel van deze kinderen het huidige
onderwijs verstikkend, ze mogen niet genoeg zelf
vormgeven. Hun creativiteit wordt niet ingezet,
Men is niet nieuwsgierig naar de mens die achter
de cijfers zit. En dat doet deze kinderen leeg lopen.

Ze kunnen weinig met hun wijsheid,
omdat de wereld op kennis is gericht.

Ik kwam een oude ziel in een jong lichaam tegen….

‪#‎Lichtflits

11027125_385042521705045_8481485706448893846_n

Onweersbuikje

Onweersbuikje
Mees is boos! Het gaat niet zoals hij wilt.
De avond ervoor las ik hem een boekje voor over de toveraar die vergat te toveren, over wat er gebeurd als je de dingen die je leuk vindt niet meer doet of vergeet te doen omdat je bezig bent het andere naar de zin te maken en je jezelf vergeet.
Hij geniet ervan als ik daarover vertel en vraagt waarom de toveraar een onweersbui tovert als ie boos is.
Ik vertel dat als je je boos voelt er van alles kan ontploffen in je lijfje en dat dat lijkt op een onweersbui.
Tijdens zijn boze bui ga ik bij hem op de grond zitten en zeg dat ik er voor hem ben als hij me nodig heeft. Even later kruipt hij bij me in mijn schoot. Nog steeds heel boos en verdrietig. Hij wordt er rustig van als ik zeg dat hij mag voelen wat hij voelt. Ik voel me boos zegt hij, nou voel dat maar even zeg ik. Ik voel me ook weleens boos vertel ik m.
En ik voel dat zijn lijfje langzaam weer begint te ontspannen, hoe meer ik hem de kans geef om die boosheid er te laten zijn en te uiten hoe rustiger hij wordt.
Zelf rustig blijven is ook een kunst, want uiteraard voel je als ouder zelf ook vaak de frustratie/onrust en de onmacht omdat je je kind graag wilt helpen om zich niet zo te voelen en wilt beschermen tegen de minder fijne gevoelens.
Of dat je op een plek bent waar alle ogen op je gericht zijn en je het gevoel hebt je te moeten aanpassen.
Het gaat er in mijn ogen om dat je kind mag leren dat er gevoeld mag worden wat er te voelen is, ipv onderdrukken of tegen verzetten. En mag leren omgaan met ook minder fijne gevoelens en emoties zoals boosheid verdriet en angst.
Wat van hem is of van de ander.
Huil maar even, ipv doe je tranen maar weg. Ben maar even boos, ipv daar hoef je toch niet boos om te worden. Wat de aanleiding ook is, het voelt gewoon zo. Of je nu kind bent of niet.
We knuffelen even flink en erna verteld hij; mama ik had ook een onweersbuikje!
Het onweer zat in mijn buik en ontplofte en er kwamen regendruppels uit.
Wat fijn zeg ik dat je dat zo kon voelen, zullen we er wat zonnestraaltjes naartoe brengen vraag ik?
Ik leg mijn handen op zijn zonnevlecht, (3e chakra, krachtpunt/emoties/ego/ik) en vertel dat het zonnetje nu weer mag gaan schijnen.
Dat er straaltjes in zijn buikje komen en het weer warm wordt.
We zeggen samen ons versje op:
Hallo boos, ik zie je, ik voel je.
En nu stuur ik door mijn buikje, helemaal naar beneden door mijn voetjes de grond in.
Dag boos!!
Dat is fijn mama!
Ja schat dat is fijn zeg ik!
Het zonnetje maken we net zo groot totdat het helemaal om hem heen zit en als ik dat doe zorg ik er ook voor dat ik zelf goed gegrond ben en mijn aura goed heb staan.
Jij hebt ook weleens een onweersbuikje he mama? Ja zeker antwoord ik, mama heeft dat ook weleens, maar dat is van mij zeg ik. En wat van mij is mag je bij mij laten. Hij knikt, en ik krijg een dikke kus ❤️

12705200_458573967685233_6843767317972155765_n

Indigo

De gedachte dat je (indigo) kind in de maatschappij
moet passen, mag je los laten.
Ze passen niet en ze zullen niet passen, want daarvoor
zijn ze hier niet gekomen.
Ze zijn hier gekomen om de boel om te gooien.
Was het vroeger in het onderwijs zo dat er misschien
1 of 2 kinderen van de 30 buiten de boot vielen,
tegenwoordig is het zo dat er 8 tot 10 kinderen buiten de
boot vallen. En ik heb al klassen meegemaakt waarbij
dat aantal nog groter is.
Dit heeft in eerste instantie gevolgen voor de leerkracht.
want reken maar dat je flexibel moet zijn wanneer je zoveel
kinderen in de klas hebt die tegen dingen aanlopen.
En dit is precies de bedoeling van deze kinderen die naar
de aarde zijn gekomen.Er is een ontwikkeling gaande,
een proces van evolutie van de mens.
Dit vraagt om verandering, en verandering komt niet zomaar,
verandering komt pas wanneer aantallen zo groot zijn dat
we niet anders kunnen dan veranderen. Helaas werkt dat zo
in organisaties die niet meebewegen met de mens, maar de
mens willen stoppen in vaststaande hokjes.
Het thema van de komende jaren is stroming. Dat wat stroomt
kan blijven bestaan. Dat wat niet stroomt zal verdwijnen, in die
zin zal meegenomen worden in de stroming.
En het zijn juist deze kinderen die de vaststaande organisaties
weer in beweging zullen brengen.
Er worden al heel lang indigo’s geboren. En de indigo’s die nu volwassen zijn weten heel goed wat deze kinderen ervaren.
Het zou dan ook goed zijn wanneer je werkt in vaststaande
organisaties, je alvast je kennis en wijsheid inzet om deze
kinderen te ondersteunen.
Er is niets mis met deze kinderen.
Over het algemeen zijn ze enorm intelligent ook al laat hun schoolwerk dat niet áltijd zien.
Het temperament dat ze hebben meegenomen is hun kracht
en hun valkuil, ze moeten leren hun energie zo vorm te geven
dat ze overeenstemming vinden met dat wat ze van binnen voelen,
en dat wat aanwezig is in hun buitenwereld.
Deze kinderen hebben een enorme innerlijke wijsheid,
zijn intuïtief, spiritueel en dienstbaar.
Ze hebben een lijntje met de kosmos
en ontvangen inzichten en begeleiding via hun binnenwereld.
Ze weten wat ze hier komen doen en waarvoor ze staan.
Opvoeders zijn begeleiders en vertalers en ze kunnen niets
met dat wat niet uit het hart komt, wat onecht is.
Dat wat onecht is, daar prikken ze doorheen.
Maskers, en dat wat hoort zegt hun niets.
Wij kunnen daar stempels op plakken zoals autisme,
ADD of ADHD en we kunnen ze benoemen als lastige kinderen,
of we kunnen er voor zorgen dat we echt, oprecht en eerlijk zijn.
onze harten openstellen en ze het vertrouwen geven dat
je hen ondersteunt in wie ze zijn en wat ze hier komen doen.
‪#‎Lichtflits‬

5

Wellicht zie je in het gedrag van je kinderen ook terug dat keuzes maken lastig is. Of dat ze juist aangeven met hun gedrag dat je je eigen grenzen niet aangeeft. Ze vragen zelf om begrenzing maar laten je ook zien dat je je eigen grenzen niet hanteert.
Of dat je jezelf steeds aanpast, een kind zal hier heel erg zijn best voor doen om je dit te laten zien door bv ander gedrag, zoals boosheid of verdriet te uiten bij personen waar je (denkt) dat dat niet kan of ook daadwerkelijk niet mag. Hij of zij zoekt precies de momenten en situaties uit waar jij deze gevoelens hebt zodat je met jezelf geconfronteerd wordt.
Wanneer een kind dit spiegelt en jij als ouder de confrontatie met jezelf aangaat en ermee aan de slag gaat kan t kind de bespiegelingen weer loslaten. Ook het kind vraagt om te mogen zijn wie hij is. Jij als ouder kan dan voordoen om vanuit jezelf keuzes te maken.
Je eigen grenzen aan te geven en met je eigen ik naar buiten te komen zonder je steeds aan te passen om geaccepteerd te worden.
Sanne

Opvallend gedrag bij een kind, een kind dat opvalt door bepaalde gedragingen die niet wenselijk óf gangbaar zijn in en door de omgeving.
Geen enkel kind gedraagt zich opvallend of trekt zich terug omdat hij of zij daar plezier aan ontleent. Een kind doet dat omdat dit gedrag voor het kind zelf een logische consequentie is van iets ergens in het (familie)systeem, wat voor buitenaf niet zichtbaar is.
Vaak wordt er alleen onterecht op gedragsniveau gehandeld door bv te straffen, waarmee niet wordt bedoeld dat kinderen alles maar mogen doen.
Een kind leeft plaatsvervangend iets uit voor een (voor)ouder wat deze zelf niet naar buiten wil of kan brengen, en in vele gevallen zich niet van bewust is.
Een kort fragment over systemisch werken met kinderen en hun familielot.
Ik ben druk bezig om hier meer en meer bewustwording in te creëren en een nieuwe opleiding te schrijven.
Niet alleen inzicht voor de ouders, maar vooral voor de opvoeders/leerkrachten en scholen etc.
Voor de een zal dit direct resoneren, voor de ander niet (meteen)
Ik krijg ook geregeld reacties of dit niet te ver gaat.
Ik voel met heel mijn hart dat we onze kinderen, en daarmee juist onszelf van heel veel leed kunnen ontdoen. Wat voor gelukkige blije kinderen, ouders en gezinnen zorgt, met minder problemen.
Daarmee wordt niet bedoeld dat er nooit niets mis kan gaan, of er nooit meer problematiek ontstaat, juist door zich te kunnen ontdoen van problemen van andere ontstaat te ruimte om voor zichzelf te zorgen, maar het inzicht te creëren dat wanneer zich iets opvallends of probleem voordoet iemand durft te kijken naar zichzelf en zijn of haar verantwoordelijk durft te nemen met je kind als spiegel.
-Sanne

13092156_485601824982447_3271005887903824455_n

Wat een kanjertje op zijn ‘eigen-wijze’
Ik ontving afgelopen week een jongetje van 5 samen met zijn mama.
Hij geeft zelf aan dat hij moeilijk kan slapen en buikpijn heeft.
Hij mag bij mij op de tafel komen liggen voor een energetische behandeling.
Hij vindt het erg stoer maar ook spannend voel ik.
Zodra ik begin en mijn handen op zijn kleine voetjes leg roept hij dat het kietelt, en dat hij voelt dat zijn voeten warm worden.
Als ik bij zijn buikje aankom slikt hij een keertje als ik vraag wat hij daar voelt. Hij geeft aan dat daar traantjes zitten, net zoals in zijn hartje. Hij blijkt veel verdriet van zijn moeder over te nemen voel ik, en ook mama voelt direct waar het over gaat. Ze heeft een traumatische ervaring uit haar jeugd niet verwerkt en loopt daar nog dagelijks tegenaan.
Deze kleine kanjer voelt zich veilig genoeg om verder te vertellen en geeft aan dat hij zijn tranen niet durft te laten lopen, omdat hij voor zijn mama wilt zorgen. Hij kan zijn emotionele veiligheid niet vinden op deze manier waardoor hij zijn emoties niet kan uiten.
Ik vertel hem dat als je traantjes laat zitten in je buik of hartje dat dit ijspegeltjes worden en dat die heel pijn gaan doen als je ze niet laat lopen. Ik vertel hem ook dat hij niet voor zijn mama hoeft te zorgen en dat zij nu gehoord heeft dat ze dit zelf mag gaan oppakken en uitwerken. Ook mama zegt direct tegen hem dat ze het zelf op zal pakken zodat er weer ruimte komt voor hem om zich te uiten.
Ik voel hem ontspannen onder mijn handen. En hij kijkt me aan en vraagt wat ik eigenlijk doe met mijn handen. Ik zeg; ik geef hartjes met mijn handen. En hij antwoord; daar worden mijn traantjes warm van zodat ze kunnen smelten he…
Als we klaar zijn klimt deze kleine kanjer ontspannen van de behandeltafel af en ik maak een afspraak met zijn mama.
-Sanne
24 jan 2015

foto-36