Oprichtster De Krachtwijzer school

Ik ben Sanne (1984), oprichtster van De Krachtwijzer school (2014).

Mens zijn-groei-imperfectie-inspiratie-contact-passie-verbinding-zelfontdekking-kwetsbaarheid-familie-draagkracht-ervaren-beleven-mildheid-humor.

Dit zijn woorden die beschrijven wat ik doe, wie ik zelf ben en geven mij de mogelijkheid om op mijn eigen binnenwereld te reflecteren. Om uiteindelijk tot bewustzijnsgroei te komen.

In 2014 richtte ik De Krachtwijzer op.
Om te groeien en te helen, het leven te beleven met alle hobbels en kuilen en een ontmoetingsplek om je eigen plek te vinden. Een plek voor zelfkennis, ontwikkelen van draagkracht en emotionele gezondheid.
Een levensschool waar bewustzijnsgroei en (familie)systemisch werken een grote rol heeft op het gebied van relaties, leven en werk. Waar je leert om van jouw wonden en krassen brandstof te maken en te gebruiken als instrument.
We kijken hier verder dan het zichtbare. Op een andere manier waarnemen dan alleen met je ogen en oren waardoor er een bron van informatie beschikbaar, bewust en zichtbaar gemaakt wordt.

Dat is een van mijn grote drijfveren achter De krachtwijzer. Van je wonden je brandstof maken maken. Je eigen (oud) zeer en wonden gebruiken als instrument met als uitgangspunt eerst zelf de ervaring doorleven en verwerken met kennis als basis en achtergrond. Deze brandstof, (zelf)kennis en wijsheid leer je in inzetten waarbij je een toepasbare vorm en werkwijze leert die hier ontwikkeld is. Je leert de vruchten plukken van je ervaringen welke duurzame groei oplevert zowel op persoonlijk als professioneel vlak. 

De Krachtwijzer Methode.
 
“Turn youre wounds into wisdom” | “Practice what u preach” 

Dat betekent dus niet dat ik het nooit meer moeilijk heb, veel liever mijn kop in het zand steek of weer eens flink verdwaal maar geleerd heb om de weg steeds (beter) terug te vinden. En ik geloof dat dat de bodem is. De weg terug naar binnen vinden, jezelf vasthouden als het moeilijk wordt met compassie voor jezelf met de bereidheid om naar jezelf te kijken. Een innerlijk vertrouwen dat het goed is en veilig in jezelf ondanks de niet altijd vlakke weg in het leven. Hier zijn, met beide voeten op de grond in verbinding met jezelf op de juiste plek tov je ouders, een manier waarop je écht kan ontvangen maar vaak ook direct geconfronteerd wordt met (onbewuste) pijn of gemis. Je tegelijkertijd ook bewust worden op de momenten dat je dat niet doet zodat je weer opnieuw kunt gaan kijken. Deze basishouding brengt niet alleen de mogelijkheid om verantwoordelijkheid te nemen voor je innerlijke wereld maar er ontstaat ook echt contact met de buitenwereld en geeft draag en veerkracht. Althans dat is mijn eigen ervaring. Ik kan eigenlijk niks ‘spirituelers’ bedenken. En dat aan je kind voordoen is nog een mooier gegeven ook al hebben zij ook hun eigen rugzakje.

Er worden hier geen oplossingen verteld of aangeleerd maar inzichten, kennis en vanuit ervaring gedeeld waarbij de huidige situatie onder ogen wordt gebracht. Het handelen is ieders eigen verantwoordelijkheid waarbij je zelf zorg kunt dragen voor jouw welzijn. Er wordt hier gehuild maar ook veel gelachen. Het is een aanreiking, een uitnodiging om anders èn naar binnen te gaan kijken. Om inzicht te krijgen in jouw levenswijze, aangeleerde manieren en overlevingstrategieën om hiermee aan de slag te gaan. Niet álleen vertellen en weten vanuit kennis en je hoofd maar icm de gevoelservaring doorleven, daadwerkelijk doen zodat je vanuit bewustzijn dingen kunt gaan toepassen in de buitenwereld. En wanneer je wil er je vak van maken.

Bovenstaande heeft in de loop de jaren vorm gekregen door het schrijven van artikelen/teksten, het ontwikkelen van lesplannen en een ervaringsgerichte manier van werken. In de vorm van lessen/opleidingen waarbij de nodige zelfreflectie van je gevraagd wordt waardoor deze manier ook handvatten en toepasbare vorm krijgt. Nog steeds ben ik hier zelf ook mee bezig zodat het ook een bodem creëert voor groepswerk. Ik heb het programma van het concert niet geschreven, maar inmiddels wel mijn eigen instrument leren bespelen en hoe ik daarmee muziek kan maken. En ik leer gelukkig nog steeds nieuwe noten bij die ik direct weer kan inzetten. 

Uiteindelijk besloot ik deze ervaringen ook vast te leggen in mijn boek (in progress) Geef er een naam aan, het gaat erom dat je uiteindelijk vanuit jouw waarheid, kennis en eigen doorleefde ervaring je eigen leraar bent waarbij je door telkens opnieuw verantwoordelijkheid te nemen je jezelf leert dragen in mooie maar ook minder mooie momenten.
Het leven beleeft i.p.v. overleeft.

Ik loop daarin een stuk met je mee, begeleid je wanneer je jezelf helpt waardoor er gelijkwaardigheid ontstaat. We leren daardoor evenveel van elkaar.  
Dat is in mijn beleving, ècht leven……

Voel je je geïnspireerd?

Je bent welkom,

Levens en leerschool De Krachtwijzer

Sanne Blom