De onvervulde kinderwens, je hoort erbij

De meest uiteenlopende vraagstukken komen bij mij aan bod. Dingen die vaak al een reguliere weg hebben doorlopen. Vooropgesteld is deze therapievorm of een familieopstelling geen oplossing en al zeker geen garantie om iets te krijgen. Het is een manier om onderliggende niet zichtbare dingen aan te gaan die mensen zelf op moeten pakken en dus een verwerkingsproces ingaan. 

Zo kwam er een tijdje geleden een vrouw bij me met een grote kinderwens. Tot op heden hield geen enkele zwangerschap stand en dat waren er inmiddels 4. Vier miskramen. Je kunt je voorstellen dat dat veel verdriet geeft. Een onvervuld verlangen en het steeds afscheid moeten nemen van iets wat je zo graag vast wilt houden. 

Tijdens de sessie wilde ze dan ook kijken naar het thema kinderloosheid. In zo’n opstelling representeert een thema veelal een familielid met een onverwerkt trauma. Onbewust kunnen wij onszelf hiermee verstrikken doordat we vanuit loyaliteit verbonden, eigenlijk gebonden zijn, vanuit een thematiek. In het kort; je neemt iets over van iemand om op die manier contact met de ander te voelen. Ik zal hier binnenkort wat meer over vertellen. Dus ze legt een matje voor zichzelf neer en voor het thema kinderloosheid en kiest voor beide een representant uit. 

Mijn werkwijze gaat iets verder dan alleen een opstelling begeleiden. Het invoelen van een systeem en de onderstroom maakt dat er dingen binnenkomen waardoor er zaken aan het licht gebracht mogen worden. Een soort antenne die de onderliggende en onderbewuste stroom oppikt van iets wat nog niet zichtbaar is of weggestopt is. Dus iets verder kijken dan het zichtbare, en op een andere manier waarnemen dan alleen met mijn ogen en oren waardoor er een bron van informatie beschikbaar, bewust en zichtbaar gemaakt wordt. 

De representant die in het thema staat kijkt naar de grond en ik zie dat ze veel verdriet heeft. Ik vraag aan haar hoe het met haar is en ze huilt. Ik voel veel verliespijn en gemis bij haar zitten. Herken je dat vraag ik? Ja zegt ze.. Maar ik kan het niet verwerken. 

Ik richt me tot de representant van de vraagsteller, zij staat tegenover haar thema. Ze heeft nog niet in de gaten dat zij dit onbewust overneemt en dus in stand houdt. 

Kun je je thema zien vraag ik? Ja zegt ze, ik wil haar helpen. Juist doordat ze deze houding aanneemt helpt ze haar niet en kan ze ook niet met haar eigen pijn en verlangen aan de slag. Ze blijft naar de grond kijken en ik leg een matje op de plek op de grond waar ze naar kijkt en laat een representant gaan zitten. Kun je dit zien vraag ik? Ze begint te huilen. 

In de opstelling wordt duidelijk dat haar (overgroot)oma 8 kinderen verloren heeft. Grote verliespijn en onverwerkte rouw en gemis. Wanneer we niet of niet volledig rouwen zetten we onbewust iemand buiten het (familie)systeem. Een van de basisprincipes en wetmatigheden van het systeem is dat je niemand buiten mag sluiten en dat iedereen een eigen lot heeft. Dat is natuurlijk een grote paradox wat we willen ze juist hebben ipv kwijt zijn. 

Er ontstaat dat onbedoeld een leegte in het systeem wat ervoor zorgt dat we in een hunkering en een onvervuld verlangen terecht komen. Ergens wordt dat gecompenseerd om zichtbaar gemaakt te worden. De sessie wordt verder uitgewerkt door alle overleden kinderen een plek te geven, te kijken en ze te zien. Het contact te herstellen en bovenal afscheid te nemen. ‘Jullie horen erbij, allemaal’ 

Hierdoor verandert de verstrikking die onbewust is ontstaan en overgenomen in een verbinding. Loyaal vanuit een gezonde liefdestroom ipv uit een thematiek. 

De impact van een onverwerkt verlies heeft een grote uitwerking op een systeem. De verwarring zit vaak op het wijzen naar de ander dat zij hun stukken niet verwerkt hebben terwijl in feite wij ze onbewust overnemen. Een aangeleerde manier van verbinden omdat iemand niet in staat was zoveel pijn te verwerken en dus niet meer beschikbaar was vanuit de gezonde liefdesstroom. Dat doen we om te overleven,

We zijn een half jaar verder als ik bericht zie van deze vrouw dat ze weer zwanger is, nu van een tweeling. Inmiddels zijn de kindjes gezond en wel geboren. 

Kern van het verhaal: door anders te kijken en verantwoordelijkheid te nemen voor haar eigen stukken, haar eigen pijn, gemis en verlies heeft ze plaats gemaakt om een ander hetzelfde te laten doen. De lege plekken behoren weer tot de juiste toe.

NB. Bij lichamelijke klachten is het van belang dat er eerst een dokter wordt bezocht voordat er gewerkt wordt met een opstelling. Pas dan kan er een lichamelijke of medische klacht opgesteld worden. Het is geen vervanging voor een arts, medicatie of andere (psychische) zorg.

Copyright Sanne Blom